Mayotte, een stukje Europa in het midden van het Mozambique Kanaal. Het enige Europese is hier eigenlijk alleen maar het feit dat alles zo verschrikkelijk duur is: 4 Euros voor een kilo tomaten, 2 Euros voor een lapje ham, om maar een voorbeeld te noemen (volgens mij is Europa niet eens zo duur). Voor de rest is het hier heel Afrikaans: de locale bevolking zijn de Maore’s, oorpsronkelijk uit Afrika, en zij gaan gekleed in fel gekleurde kleren, grote stukken stof op verschillende manieren gedrapeerd over hun lichaam en hoofd. Erg mooi allemaal, al die kleuren. De Franse Europeanen die hier wonen staan er maar bleekjes bij….
In tegenstelling tot de bevolking in Madagascar zijn de mensen hier enorm open. Ze zeggen hallo voordat je ze bijna in de gaten hebt en beginnen veelal een praatje (in zeer snel Frans). Iedereen vindt het machtig om te laten zien hoeveel Engels ze spreken (en velen spreken een aardig mondje!) en ze willen graag weten wat je van hun eiland vindt. Erg aardig dus en een plezier voor ons om zoveel contact met de locale mensen te hebben. We liggen voor anker voor Petite Terre, oftewel, het kleinere eiland van de twee. Er liggen hier zo’n 30 boten, veelal Fransen die hier werken of voor langere tijd verblijven. We zijn hier samen met Blue Sky, een Amerikaanse boot, en samen met Moose zijn wij de enige “buitenlanders”. Met de ferry kun je elk half uur naar Grand Terre als je wilt, de ferry is direct naast de werf waar we onze dinghy achterlaten; gemak dient de mens hier! Mayotte is overwegend Moslim, maar je merkt er niet veel van. Af en toe horen we de moskeeen (oproep tot gebed), en je ziet veel Arabische kleine winkeltjes, maar dat is ook alles.
We doen het rustig aan hier, het is hier eenvoudigweg te duur voor ons. Bier kost in een bar zo’n 3 Euro, en voor diegene die in Europa wonen mogen dit gewone prijzen zijn, maar als je van Madagascar komt dan is het wel even schrikken. Bier in Madagascar was 50 Eurocent! Om maar niet te spreken van Malaysie waar het bier ons per blikje 20 Eurocent kostte!! En we spreken ook maar niet over de groeten hier, we schrikken er wel van zeg: 6 Euro voor een kilo boontjes? 4 Euro voor een kilo aardappelen? We eten dus wat we aan boord hebben, we redden ons wel, in Afrika zijn de prijzen lager en dan gaan we ons wel weer te buiten….
De tocht van Nosy Be in Madagascar naar hier was maar 190 mijl, maar het was geen pretje: 2 knopen stroming tegen, 15 knopen wind tegen en golven die ook al niet meewerkten…..We hadden een derde persoon meegenomen, een Zuid Afrikaan die zijn visum moest verlengen in Madagascar en het land even uit moest. Hij is een goeie zeiler, dus dat was mooi meegenomen, we deden elk een wacht in de nacht en hadden lekker veel slaap. Maar wij hadden gepland om maandagochtend aan te komen, zodat hij dinsdagohtend (7 uur) zijn vliegtuig terug kom nemen. Wij hebben het gehaald, maar het was geen pretje, we hebben erg veel diesel verbruikt om op tijd aan te komen zodat hij de vlucht terug kon nemen, we hadden nou eenmaal niet gerekend op de tegenvallers. Weer wat geleerd: sta nooit op tijd!
Duncan heeft voor het eerst in 3 jaar weer eens auto gereden. We hebben er eentje gehuurd voor één dag om rond te rijden op Grand Terre. Was een leuk tochtje. We hebben de berg Choungui beklommen, het duurde maar 45 minuten om boven te komen (van de parkeerplaats), maar we hebben nog nooit zo’n steile klim gehad. Mooie uitzichten aan alle kanten, je kon goed de riffen zien die Mayotte omringen.
We hebben nog lemurs/maki’s gezien, van die schattige aapjes. Op Bouzi eiland hebben ze een centrum ingericht waar de lemurs rustig kunnen leven. Lemurs die door mensen zijn mishandeld etc. worden hier naar toe gebracht zodat ze nog een prettig leven kunnen hebben. We liepen onder en tussen de bomen door en we waren omringd door op zijn minst 30 van die beestjes. In totaal zijn er zo’n 620 op dat eiland. Er zijn 2 mannen die op het eiland wonen (voor de rest is het onbewoond) wiens taak het is om voor de beestjes te zorgen. We hebben eentje ontmoet, hij was een vluchteling van Rhuanda die gelukkig de genocide is ontsnapt in zijn land. Hij woont nu in Mayotte op Ile Bouzi en hij is een hele zachte, vriendelijke man die het heel goed kan vinden met de maki’s. Een goede uitkomst voor beide dus!
Wat me echt tegenvalt van Mayotte zijn 2 dingen:
Ten eerste zijn er gewoonweg teveel auto’s. Er zijn verkeersopstoppingen, er is heel veel luchtvervuiling en het is geen pretje om in de stad rond te lopen.
Ten tweede, en dit vind ik wel het allerergste, is dat het er enorm vies is: overal ligt vuilnis op straat, je ziet mensen gewoon alles weggooien uit de auto’s of als ze een ijsje eten dan wordt het papier gewoon op straat gegooid…..Maar langs de weg, in de bermen, jeetje, we hebben nog nooit zoveel vuilnis zien liggen. Mayotte wint de prijs voor het vuilste eiland dat ik tot nog toe heb gezien in de hele wereld! Gefelicieerd!