Ik dacht dat Madagascar heel arm was, maar Mozambique is toch echt wel een stuk armer….We kwamen aan in Ilha de Mozambique. Vroeger, lang voordat de Europeanen er kwamen (en ook nog lange tijd erna), was het een drukte hier, want het was een belangrijke stad voor de handel met de Arabieren.  Nu staat het op de UNESCO World Heritage Site om de historische gebouwen zoveel mogelijk nog te bewaren. Als je binnenvaart zie je gelijk het grote imposerende fort. We konden er helaas niet in, want men is het fort aan het restaureren (maar we hebben nooit iemand in de buurt gezien die ook maar iets aan het gebouw deed….). Het was vast en zeker een goed verdedigingspunt, want rondom het fort heb je vele ondieptes, dus het is niet gemakkelijk om er binnen te varen. Wij moesten in 20 meter diep water uitwijken voor 2 bultrug walvissen. Die hadden ons niet in de gaten en op het nippertje kon Duncan het roer omgooien….Toen we bij waren gekomen van de schrik moesten we toegeven dat het toch wel heel mooi was om die beesten van zo dichtbij te zien J
Het eiland is niet zo heel groot, 2 km lang en zo’n halve km breed. Het staat propvol met gebouwen. Een aantal zijn gerestaureerd en zien er supermooi uit, maar het grootste gedeelte is in zeer vervallen staat. Je kunt de vergane glorie zien, maar als men niet gauw wat doet dan vrees ik dat de gebouwen niet echt langer nog rechtop zullen blijven staan. Sanitaire voorzieningen hebben de meeste woningen niet en we kunnen je aanraden niet op het strand te lopen en te gaan zwemmen daar, want het strand wordt openlijk gebruikt als toilet en douche......
Het inklaren ging heel gemakkelijk. We hadden nl. geluk: de havenmeester wilde die dag geen geld en we hoefden hem dus niet te betalen (van andere boten hebben we gehoord dat, afhankelijk van wie je treft en hoe de bui hangt, je soms flink moet betalen om te kunnen ankeren daar). De douane was een man waarmee we konden onderhandelen. Eerst vroeg hij US$50, maar toen we zeiden dat dat veel te veel was, vroeg hij of $20 ook goed was? Ja dus. We zijn er een week gebleven. Er zijn een paar restuarantjes, een mooi museum waar we gelukkig inkonden (het oude huis van de gouverneur die zijn eigen prive kerk ernaast had) en verder heel veel gebouwen, huisjes waar nog behoorlijk veel mensen inwonen. Je kon niet echt veel kopen. Er zijn een paar kleine tokootjes (winkeltjes), maar veel is er niet te koop. De markt heeft 2 stalletjes….Portugal heeft het land een tijdje in zijn bezit gehad maar in zeventiger jaren hebben ze het onafhankelijk verklaart en tja, het ging toch wel erg snel bergafwaarts met het land en de mensen. Een burgeroorlog kwam daar nog eens bovenop en voila, je hebt een land met veel mensen die niets kunnen verbouwen (althans in Ilha de Mozambique verbouwde men helemaal niets) en die honger hebben.
We vertrokken met goeie weerberichten naar het zuiden, maar na 5 uur werd het duidelijk dat de wind niet van achteren kwam zoals beloofd, maar recht van voren. De zee werd lekker ruig en we moesten terugkeren naar Mokambo Bay, 10 mijl ten zuiden van Ilha de Mozambique (we hebben die dag trouwens 16 walvissen gezien!). We hebben moeten ankeren in het donker langs een zandstrip, het was niet bepaald een rustige nacht, maar de volgende dat gingen we de grote baai binnen. We ankerden voor een dorpje en al gauw waren we omringd door zo’n 5 kano’s met zo’n 50 man in totaal erin. In tegenstelling tot Ilha de Mozambique waar de mensen ons vriendelijk hebben behandeld, waren deze mannen erg aggressief, ze wezen op onze vlag van Mozambique (in elk land vliegen wij een gastenvlag van het land, dit is de gewoonte onder zeilers) en op hun buiken en mond om aan te geven dat ze honger hebben en dat Mozambique niets voor hun doet of heeft gedaan. Ze wezen ook op onze buitenboordmotor en reddingsboei en jerrycans en alles wat maar op het dek stond. Ze wilden alles hebben. Na een uur zijn we vertrokken. We voelden ons niet veilig meer. Teveel mannen en we lagen er met ons tweëen (tesamen met Blue Sky), dus als ze ‘s nachts terug hadden willen komen hadden ze alles van ons kunnen afnemen. Wij zijn vervolgens voor anker gegaan dichterbij de uitgang van de baai waar geen dorpjes waren en we zijn de volgende 3 dagen volledig met rust gelaten. Het was wel een mooie omgeving daar: veel zandbanken die met laag water te belopen zijn, grote vogels (we hebben niet goed kunnen zien wat ze waren maar ze leken op zeer grote ooievaars) en mooie stranden. Eindelijk kregen we wat noorderwind en we konden zeilen naar  Ilha Casuarina, zo’n 200 mijl naar het zuiden. Aangezien de noorderwind nog wat aan zou blijven (en Casuarina eiland alleen beschutting geeft voor zuider winden) besloten we om naar het vasteland te zeilen (6 mijl) om daar in de beschutting te gaan liggen, maar de wind ging naar het oosten en we hebben één van de ruigste nachten gehad die we ons kunnen heugen. Golven die over de boot heen braken, en dat terwijl we voor anker lagen! De volgende dag snel weg naar Ilha Casuarina en daar vonden we het lekker rustig…..Het is een klein eilandje, er wonen zo’n 10 mannen die heel erg aardig waren en waar we redelijk wat contact mee hebben gehad. Kleren hadden ze niet echt veel (een man had niet eens een broek) en in ruil voor kreeften die ze voor ons vingen hebben we ze kleren en wat eten gegeven. Ze waren er enorm blij mee. Duncan gaf “zijn” kreeftenvanger een stel flippers want die had hij niet en hij heeft de hele dag een grote lach op zijn gezicht gehad. Deze mannen leven van de zee en wonen in kleine, lage hutjes. Ze hebben geen groentes, geen aardappels of rijst of wat dan ook, de hele tijd niets anders dan vis. We hebben hun rijst gegeven en mais (in blik) en ze hebben er vast lekker van gesmuld. Duncan had nog een korte broek en de man zonder broek was daar ook zeer blij mee. We hebben er een week doorgebracht. Af en toe zagen we de walvissen voorbijtrekken, maar echt dichtbij kwamen ze niet. Na een week was het weer goed om naar Bazaruto te gaan, zo’n 400 mijl naar beneden. Het was geen slechte tocht, op zijn minst 1 knoop stroming mee….Toen we Bazaruto benaderden was het weer nog steeds goed en we besloten door te varen naar Inhambane, weer een stukje dichterbij Zuid Afrika, want dat was natuurlijk ons doel dit jaar. Vlak bij Inhambane zagen we iets geks: een walvis die op zijn kop stond voor ongeveer 30 minuten, nou ja, hij zal de bodem wel niet geraakt hebben J maar zijn staart stond rechtop uit het water en hij bleef zo een hele tijd op dezelfde plek in het water hangen. Wij hebben verschillende redenen bedacht waarom hij dat deed, de mooiste vind ik toch wel : omdat hij het kan!
Om Inhambane binnen te varen moet je over een zandbank heen die niet altijd op dezelfde plaats is, dus goed uitkijken geblazen. Blue Sky was al eerder naar binnen gevaren en gaf ons de waypoints door, lekker gemakkelijk voor ons! Je moet tussen allerlei zandbanken doorvaren, maar eenmaal over de eerste zandbeen heen is het duidelijk waar je naar toe moet. We gingen voor anker in Linga Linga, halverwege naar Inhambane. Een mooie ankerplaats, goed beschermd tegen de noorderwinden, minder tegen de zuider….. Via een hotel aldaar konden we met de motorboot naar Inhambane (in Lingan Linga zijn geen officiele mensen van de douane etc. dus we hoefden niet in te klaren en niets te betalen, in Inhambane was dit wel het geval geweest).  Inhambane is een verrassend moderne stad met goeie winkels, modern geklede mensen en ineens waren we dus weer in civilizatie. Geen problemen met de mensen hier, dus over het algemeen moet ik zeggen dat de mensen in Mozambique rustige, gesloten mensen zijn. We zijn nog wezen shoppen in Maxixe, de stad tegenover Inhambane. Je kon er goed shoppen maar de stad was veel ruiger en viezer…..
Helaas was het weer na 2 dagen goed om het laatste stuk naar Richards Bay te varen. Helaas, want we vonden het wel mooi daar in Linga Linga, maar goed, we hadden zin in een marina met veel water en stroom en hete douches…… Het was een goeie tocht, maar de zee is hier toch wel erg verwarrend en dat maakte het zeilen moeilijk. Uiteindelijk kregen we 25 knopen wind en konden we goed zeilen. Vlak bij Richards Bay hebben we ternauwernood 2 walvissen kunnen ontwijken, we voelden het water van hun splash aan boord! En ineens waren we binnen, waren we in Zuid Afrika!! Ongeloofelijk. Wat een tocht en belevenissen dit jaar!